तुकोबारायांनी फार पूर्वीच इशारा दिला होता- “असे कसे झाले भोंदू...” पण काळ बदलला, तंत्रज्ञान पुढे गेले, शिक्षण वाढले; तरीही समाजातील अंधश्रद्धेची मुळे अजूनही खोलवर रुजलेली आहेत. आज “कॅप्टन” अशोक खरात प्रकरणाने पुन्हा एकदा हा प्रश्न ऐरणीवर आणला आहे की, आपण खरंच प्रगत झालो आहोत का, की फक्त आधुनिकतेचा आव आणतो आहोत?
या प्रकरणाकडे केवळ एका व्यक्तीच्या विकृत कृत्यांपुरते मर्यादित पाहणे ही मोठी चूक ठरेल. कारण अशा भोंदूबाबांची उभारणी एका दिवसात होत नाही. त्यांच्या मागे समाजातील भीती, असुरक्षितता, अज्ञान, तसेच राजकीय आणि प्रशासकीय पातळीवरील मौन समर्थन असते. त्यामुळेच “खरात” नावाच्या व्यक्तीचा प्रश्न नसून, ही एक प्रवृत्ती आहे—जी धर्म, श्रद्धा आणि अध्यात्माच्या नावाखाली फोफावते.
“खरात की दुसरा कोण?” — दिशाभूल करणारा प्रश्न
या प्रकरणात जर ‘खरात’ ऐवजी ‘दुसरा कोण’ असता, तर काय झाले असते? हा प्रश्न काहींना विचार करायला लावणारा असला तरी, तो समाजाला चुकीच्या दिशेने नेणारा आहे. गुन्ह्याला धर्म नसतो, आणि गुन्हेगाराला जात नसते—ही साधी गोष्ट आपण विसरतो. अशा प्रकारे प्रकरणाला धार्मिक रंग देणे म्हणजे मूळ मुद्द्यापासून लक्ष विचलित करणे होय.
आज गरज आहे ती गुन्हेगाराला शिक्षा देण्याची, प्रवृत्तीचा नायनाट करण्याची, न की समाजात फूट पाडण्याची.
भोंदूबाजीचा उद्योग आणि सत्तेचा आशीर्वाद
अशा प्रकारचे प्रकरणे केवळ अंधश्रद्धेचे नसून, ती सत्ता, पैसा आणि शोषण यांचा संगम असतात. स्वतःला ज्योतिषी, अध्यात्मिक गुरु म्हणून सादर करत, अनेक भोंदूबाबा लोकांच्या वैयक्तिक समस्यांचा गैरफायदा घेतात. विशेषतः महिलांना लक्ष्य करून मानसिक, आर्थिक आणि लैंगिक शोषण केले जाते—ही अत्यंत गंभीर बाब आहे.
यामध्ये काही प्रभावशाली व्यक्ती, राजकीय नेते किंवा अधिकारी यांचे अप्रत्यक्ष संबंध उघड होत असतील, तर त्याची सखोल चौकशी होणे अत्यावश्यक आहे. अन्यथा, न्यायव्यवस्थेवरचा विश्वास ढासळण्याचा धोका निर्माण होईल.
कायद्याची कडक अंमलबजावणी हाच उपाय
महाराष्ट्रात अस्तित्वात असलेला जादूटोणा विरोधी कायदा हा प्रभावी शस्त्र ठरू शकतो, पण त्याची काटेकोर अंमलबजावणी तितकीच गरजेची आहे. फलज्योतिष आणि अशा भ्रामक प्रथांनाही कायद्याच्या चौकटीत आणण्याची वेळ आली आहे.
तसेच:प्रत्येक जिल्ह्यात विशेष तपास पथके स्थापन करणे
पीडितांना संरक्षण व कायदेशीर मदत देणे
साक्षीदारांना सुरक्षा पुरवणे
सोशल मीडियावर पीडितांची बदनामी रोखणे
ही उपाययोजना तातडीने राबवली पाहिजे.
तरुणाईची जबाबदारी
आजच्या तरुणाईसमोर सर्वात मोठे आव्हान आहे—विवेक जपण्याचे. अंधश्रद्धेला विरोध करणे ही केवळ काही संघटनांची जबाबदारी नाही, तर प्रत्येक जागरूक नागरिकाचे कर्तव्य आहे.
विज्ञान, तर्क आणि मानवतेच्या मूल्यांवर विश्वास ठेवत:
भोंदूबाबांना नाकारणे
विवेकवादी विचारांचा प्रसार करणे
समाजात जागरूकता निर्माण करणे
हीच खरी “तरुण गर्जना” ठरली पाहिजे.
शेवटचा शब्द
श्रद्धा ही वैयक्तिक असते; पण श्रद्धेच्या नावाखाली होणारे शोषण कधीही मान्य होऊ शकत नाही. “कॅप्टन खरात” प्रकरण हा केवळ एक गुन्हा नाही, तर समाजाच्या विवेकाला दिलेला इशारा आहे.
आता वेळ आली आहे—
नावांवर नव्हे, तर प्रवृत्तीवर प्रहार करण्याची.
अंधश्रद्धेवर नव्हे, तर विज्ञानावर विश्वास ठेवण्याची.
आणि
भीतीवर नव्हे, तर सत्यावर उभे राहण्याची.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा