कोवळी कातडी अन अर्ध्यातली वाढ़...
कुणाचे डोळे मिटलेले, कुणाचे गोंडस बाळ...
नऊ महिने पोटात एकजीव होऊन वाढले...
आनंदाच्या क्षणानीं घर कुटुंब न्हाऊन काढले...
काही मोजक्या दिवसांची वाढ़ होती राहिली...
माय बापाने कित्येक राती जागून होती काढली...
हलगर्जी पणा होता कि पाप होता...
कुणास ठाऊक का निष्पाप जीवांचा काळ होता...
मनात चररर करणारी, ती वेदना तो दाह होता...
कोवळ्या आवाजानचा तो न गुंजणारा टाहो होता...
ती तडफड, तो टाहो...
ती किंकाळी तो दाह...
कस विसरणार ती माय तो बाप...
तो हलगर्जीपणा तो पाप...
आता ती हृदयाची कोवळी धडधड थांबली...
माय बापाचे डोळे अश्रू वाचून सुकली...
कुणीतरी ममतेची लाज इथे विकली...
कोवळ्या निष्पाप जीवांची नाळ जिथे कापली...
© SURYAKANT_R.J.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा