भिवंडीच्या व्यापारी आणि ट्रान्सपोर्ट विश्वात स्वतःची वेगळी ओळख निर्माण करणारे श्रावण (मनोज) पाटील हे नाव आज अनेकांच्या ओठांवर दुःखाने उच्चारले जात आहे. आयुष्यभर कष्ट, प्रामाणिकपणा आणि जिद्दीच्या जोरावर उभा राहिलेला हा माणूस केवळ व्यावसायिक नव्हता, तर समाजातील घडामोडींवर बारकाईने लक्ष ठेवणारा, अन्यायाविरुद्ध ठामपणे उभा राहणारा आणि आपल्या लेखणीतून आवाज देणारा एक संवेदनशील व्यक्तिमत्त्व होता.
ट्रान्सपोर्ट व्यवसायाच्या धावपळीतही त्यांनी पत्रकारितेची ओढ कधीच कमी होऊ दिली नाही. उलट, व्यवसाय करताना समाजाची खरी नाडी त्यांना अधिक जवळून समजली आणि त्यातूनच त्यांच्या विचारांना अधिक धार मिळाली. म्हणूनच ते केवळ बातम्या देणारे नव्हते, तर समाजातील वास्तव मांडणारे, प्रश्न उपस्थित करणारे आणि लोकांच्या बाजूने उभे राहणारे होते.
जिद्दीची सुरुवात आणि यशाचा प्रवास
सन २००६ साली मुंबईत स्थायिक होत त्यांनी आपल्या आयुष्याची नवी वाटचाल सुरू केली. सुरुवातीच्या काळात अनेक अडचणी, संघर्ष आणि मर्यादा यांचा सामना करत त्यांनी ‘साई बाबा ट्रान्सपोर्ट’ या व्यवसायातून स्वतःची ओळख निर्माण केली. कष्ट करण्याची तयारी, व्यवहारातील प्रामाणिकपणा आणि लोकांशी जुळवून घेण्याची कला यामुळे त्यांनी अल्पावधीतच विश्वासार्ह व्यावसायिक म्हणून स्थान मिळवले.
ट्रान्सपोर्ट क्षेत्रात काम करताना त्यांनी केवळ आर्थिक व्यवहार केले नाहीत, तर माणसांशी नाती जोडली. त्यांच्या स्वभावातील साधेपणा, मदतीची भावना आणि स्पष्टवक्तेपणा यामुळे ते सर्वांच्या मनात घर करून राहिले.
पत्रकारितेची जिव्हाळ्याची ओढ
व्यवसाय करत असतानाच समाजातील प्रश्नांकडे त्यांची संवेदनशील दृष्टी होती. अन्याय, भ्रष्टाचार, दुर्लक्षित घटकांचे प्रश्न किंवा एखादी वेदनादायक घटना — अशा प्रत्येक गोष्टी त्यांना आतून अस्वस्थ करून जात असे. याच भावनेतून त्यांनी पत्रकारितेकडे वळत आपल्या लेखणीतून समाजाला आवाज देण्याचा प्रयत्न सुरू केला.
‘दैनिक तरुण गर्जना’ या वृत्तपत्रात संपादक म्हणून काम करताना त्यांनी अनेक सामाजिक, प्रशासकीय आणि जनहिताच्या प्रश्नांना वाचा फोडली. त्यांची लेखनशैली थेट, स्पष्ट आणि प्रभावी होती. त्यांनी कोणताही दिखावा न करता सत्य मांडण्यावर भर दिला.
यानंतर मुंबईतील ‘२४ न्यूज’ या चॅनलमध्ये संपादक म्हणून काम करताना त्यांनी बातम्यांमध्ये वस्तुनिष्ठता, निर्भीडपणा आणि जबाबदारी यांचा उत्तम समतोल साधला. त्यांच्या बातम्यांमध्ये केवळ माहिती नव्हती, तर त्यामागे समाजहिताची भूमिका स्पष्टपणे दिसत असे.
संघटनात्मक कार्य आणि नेतृत्वगुण
पत्रकारितेपुरतेच मर्यादित न राहता त्यांनी संघटनात्मक स्तरावरही काम केले. ‘पुरोगामी पत्रकार संघ’ ठाणे प्रमुख म्हणून त्यांनी पत्रकारांना एकत्र आणण्याचे, त्यांचे प्रश्न मांडण्याचे आणि पत्रकारितेच्या मूल्यांचे जतन करण्याचे काम केले.
त्यांच्या नेतृत्वात स्पष्टता, ठामपणा आणि सहकार्याची भावना होती. ते नेहमीच तरुण पत्रकारांना मार्गदर्शन करत आणि सत्यासाठी उभे राहण्याची प्रेरणा देत.
माणूस म्हणून मोठेपण
मनोज पाटील यांचे मोठेपण त्यांच्या पदात किंवा व्यवसायात नव्हते, तर त्यांच्या विचारांत आणि कृतीत होते. त्यांनी कधीही प्रसिद्धीचा मोह ठेवला नाही. त्यांनी केलेले काम, दिलेला आवाज आणि जपलेली मूल्ये — हाच त्यांचा खरा वारसा आहे.
ते एखाद्या प्रश्नावर बोलले, तर तो प्रश्न केवळ बातमी राहात नसे, तर तो समाजाच्या चर्चेचा विषय बनत असे. हीच त्यांच्या लेखणीची ताकद होती.
अकाली जाण्याने निर्माण झालेली पोकळी
अचानक आलेल्या हृदयविकाराच्या झटक्याने त्यांचे निधन झाले आणि एक कर्तबगार, जिद्दी व समाजाभिमुख व्यक्तिमत्त्व काळाच्या पडद्याआड गेले. त्यांच्या जाण्याने ट्रान्सपोर्ट क्षेत्राने एक विश्वासार्ह व्यावसायिक गमावला आहे, तर पत्रकारिता क्षेत्राने एक निर्भीड आणि संवेदनशील आवाज हरवला आहे.
त्यांच्या निधनाने निर्माण झालेली पोकळी सहज भरून निघणारी नाही. त्यांच्या कार्याची उंची, विचारांची खोली आणि समाजासाठीची बांधिलकी ही कायम स्मरणात राहील.
शेवटचा निरोप… एक प्रेरणा जिवंत राहणार
आज, दि. २३ मार्च २०२६ रोजी त्यांचा दशक्रिया विधी पार पडत आहे. या निमित्ताने त्यांना भावपूर्ण श्रद्धांजली अर्पण करताना एकच विचार मनात येतो —
माणूस कितीही मोठा व्यवसाय करत असला, तरी त्याच्या मनात समाजासाठी काहीतरी करण्याची जिद्द असेल, तर तोच खऱ्या अर्थाने “महामेरू” ठरतो.
श्रावण (मनोज) पाटील यांनी जिद्दीने उभारलेले आयुष्य, पत्रकारितेची जपलेली ओढ आणि समाजासाठी दिलेला आवाज — हीच त्यांची खरी ओळख राहील.
त्यांच्या कार्याची प्रेरणा पुढील पिढ्यांना दिशा देत राहील… आणि त्यांची आठवण कायम जिवंत राहील.
भावपूर्ण श्रद्धांजली.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा